Κατά συνέπεια, οι κάτοχοι θαλασσινών ενυδρείων θα πρέπει να εξετάσουν τη δοσολογία του σιδήρου εάν αναπτύσσουν μακροφύκη.
Ο σίδηρος δεν είναι εύκολο να μετρηθεί σε επίπεδα που συνήθως συναντώνται στα θαλασσινά ενυδρεία, επίσης, δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί ποιες από τις πολλές μορφές του είναι βιοδιαθέσιμες στο θαλασσινό νερό και ποιες όχι.
Δεν έχει παρατηρηθεί καμία αρνητική επίδραση από την χρίση σιδήρου ή από το συμπλήρωμα σιδήρου και μαγγανίου, δεδομένου ότι πολλοί χομπίστες δεν έχουν πρόσβαση στις χημικές ουσίες που απαιτούνται για την παραγωγή κιτρικού σιδήρου, υπάρχει όμως και εμπορικό συμπλήρωμα σιδήρου, που συνδυάζει το μαγγάνιο με το σίδηρο, προφανώς επειδή η επιστημονική βιβλιογραφία έχει αποδείξει ότι το φυτοπλαγκτόν καθαρίζετε επίσης απο το μαγγάνιο στη στήλη του νερού.
Πρέπει να σημειωθεί ότι ο σίδηρος μπορεί να είναι ένας περιοριστικός παράγοντας για πολλούς άλλους οργανισμούς εκτός από τα μακροφύκη, αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν μικροφύκη, βακτήρια (ακόμη και παθογόνα βακτήρια) και διατόμων.