Ορισμένες από αυτές τις προσπάθειες είναι ασφαλώς δικαιολογημένες, καθώς τα πραγματικά προβλήματα του pH μπορούν να οδηγήσουν σε κακή υγεία των κοραλλιών, όπως και με την εσφαλμένη μέτρηση του pH ή την ερμηνεία του.
Αρκετοί παράγοντες καθιστούν την παρακολούθηση του επιπέδου pH του θαλάσσιου ενυδρείου πολυ σημαντικό.
Ο ένας είναι ότι οι υδρόβιοι οργανισμοί ευδοκιμούν μόνο σε μια συγκεκριμένη περιοχή ρΗ, η οποία ποικίλλει από οργανισμό σε οργανισμό, επομένως είναι δύσκολο να δικαιολογηθεί ένας ισχυρισμός ότι μια συγκεκριμένη περιοχή pH είναι "βέλτιστη" σε ένα ενυδρείο που φιλοξενεί πολλά είδη.
Ακόμα και το φυσικό pH του θαλασσινού νερού (8,0 έως 8,3) μπορεί να μην είναι βέλτιστο για ορισμένα από τα πλάσματά του, αλλά ομως είναι ευρέως γνωστό οτι επίπεδα pH διαφορετικά από το φυσικό θαλασσινό νερό (για παράδειγμα, έως 7,3) είναι αγχωτικο για τα ψάρια και θανατηφόρα για τα κοράλλια
Επιπλέον, η επίδραση του ρΗ στους οργανισμούς μπορεί να είναι άμεση ή έμμεση. Η τοξικότητα των μετάλλων όπως ο χαλκός και το νικέλιο σε ορισμένους οργανισμούς του ενυδρείου, όπως οι mysides και οι amphipods ποικίλλουν με το pH, συνεπώς, η αποδεκτή περιοχή pH ενός ενυδρείου μπορεί να διαφέρει από άλλα ενυδρεία, ακόμη και αν περιέχουν τους ίδιους οργανισμούς. έχουν διαφορετικές συγκεντρώσεις μετάλλων.
Ωστόσο, οι μεταβολές στο pH επηρεάζουν ουσιαστικά ορισμένες βασικές διεργασίες που λαμβάνουν χώρα σε πολλούς θαλάσσιους οργανισμούς, μία από αυτές τις θεμελιώδεις διεργασίες είναι η ασβεστοποίηση ή η εναπόθεση σκελετών ανθρακικού ασβεστίου, η οποία είναι γνωστό ότι εξαρτάται από το ρΗ.
Συλλέγοντας πληροφορίες, από εμπειρίες πολλών χομπιστων, μπορούμε να αναπτύξουμε κάποιες κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με το τι είναι αποδεκτό εύρος pH για τα ενυδρεία ύφαλων και τι αξίες ωθούν τα όρια.
Η αποδεκτή περιοχή pH για τα ενυδρεία των υφάλων είναι μια άποψη και όχι ένα σαφώς καθορισμένο γεγονός και ασφαλώς θα ποικίλλει αναλόγως.
Αυτό το εύρος μπορεί επίσης να είναι αρκετά διαφορετικό από το "βέλτιστο" εύρος. Ωστόσο, η δικαιολόγηση του βέλτιστου είναι πολύ πιο προβληματική από ότι δικαιολογεί αυτό που είναι απλώς αποδεκτό, επομένως θα επικεντρωθούμε στο τελευταίο.
Ως στόχος, θα έλεγα ότι το pH του φυσικού θαλασσινού νερού, περίπου 8,2, είναι κατάλληλο, αλλά τα ενυδρεία των κοραλλιογενών υφάλων μπορούν σαφώς να επιτύχουν σε ένα ευρύτερο εύρος τιμών pH.
Κατά την γνώμη μου, το εύρος pH από 7,8 έως 8,5 είναι ένα αποδεκτό εύρος για τα ενυδρεία των υφάλων.
Η αλκαλικότητα είναι τουλάχιστον 2,5 meq / L, και κατά προτίμηση υψηλότερη στο κατώτερο άκρο αυτής της περιοχής pH, εν μέρει πολλά ενυδρεία λειτουργούν αρκετά αποτελεσματικά στην κλίμακα ρΗ 7,9 έως 8,2 και ότι τα περισσότερα από τα καλύτερα παραδείγματα αυτών των τύπων ενυδρείων ενσωματώνουν αντιδραστήρες ανθρακικού ασβεστίου / διοξειδίου του άνθρακα οι οποίες, ενώ τείνουν να μειώσουν το ρΗ , σε αυτή την περίπτωση, τυχόν προβλήματα που σχετίζονται με την ασβεστοποίηση σε αυτές τις χαμηλότερες τιμές ρΗ μπορεί να αντισταθμιστεί από την υψηλότερη αλκαλικότητα.
Αν τα επίπεδα ασβεστίου είναι τουλάχιστον 400 ppm, η ασβεστοποίηση γίνεται πιο δύσκολη καθώς πέφτουν τα επίπεδα pH και ασβεστίου, δεν είναι επιθυμητό να ωθηθούν ταυτόχρονα όλες οι ακραίες τιμές pH, αλκαλικότητας και ασβεστίου, έτσι ώστε εάν το pH είναι χαμηλό και δεν μπορεί να αλλάξει εύκολα (όπως συμβαίνει σε ένα ενυδρείο με αντιδραστήρα Ca / Cο2), βεβαιωθείτε τουλάχιστον ότι το επίπεδο ασβεστίου είναι φυσιολογικό έως υψηλό (~ 400-450 ppm).
Ομοίως, ένα από τα προβλήματα σε υψηλότερο pH (οπουδήποτε πάνω από 8,4, αλλά προοδευτικά πιο προβληματικό με κάθε αυξητική ταση) είναι η αβιοτική κατακρήμνιση του ανθρακικού ασβεστίου, με αποτέλεσμα την πτώση του ασβεστίου και της αλκαλικότητας, αν πιέζετε το pH σε 8,4 ή υψηλότερα (όπως συχνά συμβαίνει όταν χρησιμοποιείτε καλκ) βεβαιωθείτε ότι τόσο τα επίπεδα ασβεστίου όσο και αλκαλικότητας να διατηρούνται κατάλληλα (δηλαδή δεν είναι ούτε πολύ χαμηλά, αναστέλλοντας τη βιολογική ασβεστοποίηση, ούτε υπερβολικά υψηλά, προκαλώντας υπερβολική αβιοτική κατακρήμνιση).
Οι παροδικές ανοδικές αιχμές είναι λιγότερο επιβλαβείς από τις παροδικές προς τα κάτω αιχμές στο ρΗ